Sibel: “Het kind komt altijd eerst”

Na tien jaar in deze sector verbaast het me nog steeds hoeveel verschillende verhalen er zijn. Maar de positieve dingen lijken op elkaar: de veerkracht, de hoop en vooral de liefde van de deelnemers voor hun kinderen. Dat is voor heel veel mensen de grootste drijfveer.

Ook al is rondkomen voor veel gezinnen lastig, ouders doen er alles aan om hun kinderen daar zo min mogelijk van te laten merken. Feestdagen worden zelden overgeslagen. Ze sparen ervoor, zorgen dat hun kind een fijne dag heeft. Ik zie de enorme liefde voor de kinderen en dat ouders alles doen wat ze kunnen.

Een thema dat vaak terugkomt is het kind dat 18 jaar wordt. Er valt dan opeens een groot bedrag aan toeslagen weg — soms honderden euro's per maand. Ouders maken zich daar zorgen over en gaan het gesprek aan met hun kinderen, zodat die ook mee gaan nadenken, bijvoorbeeld over een bijbaantje.

En juist bij kinderen zie je ook de veerkracht het duidelijkst. Ik sprak een deelnemer die met het gezin naar Nederland was gevlucht, omdat hij niet meer veilig zijn werk kon doen in zijn land van herkomst. Door alle stress is zijn relatie stukgelopen en zijn eigen gezondheid slechter geworden. Maar zijn kind heeft vriendjes gemaakt op school en spreekt goed Nederlands. Het leven van deze ouder is op veel vlakken moeilijker geworden - maar voor zijn kind gaat het vooruit. Dat is waar veel ouders het voor doen.