Na tien jaar in deze sector verbaast het me nog steeds hoeveel verschillende verhalen er zijn. Maar de positieve dingen lijken op elkaar: de veerkracht, de hoop – en vooral de liefde van de deelnemers voor hun kinderen. Dat is voor heel veel mensen de grootste drijfveer.
Ook al is rondkomen voor veel gezinnen lastig, ouders doen er alles aan om hun kinderen daar zo min mogelijk van te laten merken. Feestdagen worden zelden overgeslagen. Ze sparen ervoor, zorgen dat hun kind een fijne dag heeft.
Een thema dat vaak terugkomt is het kind dat 18 jaar wordt. Er valt dan opeens een groot bedrag aan toeslagen weg – soms honderden euro's per maand. Ouders maken zich daar zorgen over en gaan het gesprek aan met hun kinderen, zodat ze ook meedenken, bijvoorbeeld over een bijbaantje.
En juist bij kinderen zie je ook de veerkracht het duidelijkst. Ik sprak een deelnemer die met het gezin naar Nederland was gevlucht vanwege de baan die hij had. Door alle stress is zijn relatie stukgelopen en zijn eigen gezondheid slechter geworden. Maar zijn kind heeft vriendjes gemaakt op school en spreekt goed Nederlands. Zijn leven is moeilijker geworden – maar voor zijn kind gaat het vooruit. Dat is waar veel ouders het voor doen.
Na tien jaar in deze sector verbaast het me nog steeds hoeveel verschillende verhalen er zijn. Maar de positieve dingen lijken op elkaar: de veerkracht, de hoop – en vooral de liefde van de deelnemers voor hun kinderen. Dat is voor heel veel mensen de grootste drijfveer.
Mensen maken gebruik van alles, tot het laatste restje. En wat ik ook vaak hoor: ze staan er niet alleen voor. Buren, familieleden, vrienden steunen elkaar en letten een beetje op elkaar. "Ik heb je een tijdje niet gezien – gaat het goed? Zullen we samen naar de Voedselbank gaan?"
Wat mij opvalt is hoe langdurig de problemen zijn. Mensen zitten vaak al lang in een moeilijke situatie. Er komt iets bij – een ziekte, scheiding, pech – en dan wordt het nog lastiger om eruit te komen. Het is een soort doolhof. Je doet je best, maar je komt elke keer in een onverwachte gang.
Sommige mensen hebben heel zware omstandigheden, maar slaan zich er doorheen. Een deelnemer zorgt al jaren voor zijn chronisch zieke partner en de kinderen. Daardoor kon hij niet blijven werken. Maar wat zegt hij dan? "Ik kan niet werken, maar daardoor heb ik wél meer tijd met mijn kinderen."
Ik was verrast door hoe verschillend ieders situatie is. Er is niet één beeld van 'iemand in de bijstand'. Sommige mensen hebben vroeger gewerkt, werden ziek en konden niet meer aan de slag. Anderen hebben een opleiding gevolgd, maar kwamen door moeilijke gebeurtenissen in de bijstand terecht.
© 2026 Hogeschool van Amsterdam